Toont de wereld schoonheid

mooie roos
laat je niet knakken
door de giftige afvalsappen
uit de blik die naar je kijkt

jouw bloei
kent nog een eindeloos respijt
in wiegen op de wind
het krijgen van een kind

gegroeid
door zon en licht
de plicht van dorens rond je stam
toen jij gedwongen afstand nam

hij moest bukken
om jouw roos te kunnen plukken
maar heeft tot bloedens toe
zijn hand geschramd

jij houdt stand
tegen zijn nukken
toont de wereld schoonheid
met je liefde en verstand