vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Huil maar
Ik zie huilen ,
Het masker is gevallen .
Ik loop naar je toe en geef je een knuffel.
We gaan op de grond zitten .
Jij leunt tegen mijn schouder , en huilt maar door .
Ik blijf je maar knuffelen , kinderen staren ons aan.
Ze weten niet wat ze hebben gedaan .
Ik probeer haar te troosten en laat iemand wat doekjes halen .
De rest moet naar binnen alleen wij niet .
We ik spreek wat lieve woordjes toe.
Ze stopt met huilen .
Ik lach naar haar.
En ze valt langzaam in slaap.
Ik blijf bij je.
Ingezonden door
Verwijderde gebruiker
Geplaatst op
16-01-2010
Geef uw waardering
Op basis van 3 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
VerdrietReacties op ‘Huil maar’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
