De zwarte lege ruimte

opgesloten in een lege ruimte,
zonder gevoel.
iedereen wil helpen,
maar niemand weet echt wat ik bedoel.

levend in een eigen wereld,
afgezonderd van de rest.
zonder vele redenen,
is mijn leven verpest.

steeds verder weggezakt in dat zwarte gat,
er kwam geen einde aan.
huilen kon ik niet meer,
ik kon mezelf niet meer uitstaan.

zwevend in een plek zonder pijn,
leven zonder twijfel, verdriet en gedoe.
met mijn leven wàs niks mis,
maar al dat gedonder ben ik moe.

liggend in het gras,
kijkend naar de lucht.
begint er iets te dagen,
en besef ik dat ik ben gevlucht.

tranen rolden over mijn wangen,
zonder te beseffen dat ik weer iets had gevoeld.
je knielde naast me neer,
en toen wist ik pas,
hoe het voelt als iemand snapt wat je bedoeld.