bedrogen
Ik ben zo vaak bedrogen
Met nu tranen in mijn ogen
Verdrietig in de regen neergebogen
Tot het einde van mijn uithoudingsvermogen
Ik zit hier nu eenzaam
Met alleen nog een familienaam
De naam van mijn verleden
Die door mijn hart staat gesneden
Met de sneden in mijn hand
Loop ik naar de wand
Waar de kast nog altijd staat
Met die ene grammofoonplaat
Langzaam zie ik in wat ik niet had moeten doen
Met dat meisje die ene zoen
Ik weet niet waar ik was met mijn gedachten
Maar nu zit ik hier af te wachten
Wat god mij nog geeft
Ik vraag aan hem heel beleefd
Waarom het zo liep
Met mijn gedachten zo diep
Waar moet ik heen
Ik raap alles bij een
En lach het leven tegemoet
Met het laatste beetje heldenmoet
Het laatste beetje wat ik nog heb
Na die ene mep
Nu lik ik mijn wonden
En laat ik mijn verleden ongebonden
Reacties op ‘bedrogen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
