Ooit komt het goed

alles wat ik zag was zwart..
een gat..

zo ineens.. zo rap..
ik was zo gelukkig..

maar zo vertrapt..
er was geen reden om door te gaan..

want er is niemand die begreep..
waarom ik zo afwezig deed..

je liet me alleen staan..
net toen ik je nodig had..

ik had enorm verdiet..
iemand zoals jou vergeet ik niet..

er was niets meer..
niets meer dan zeer..

geen lach op mijn gezicht weken lang..
mijn ouders werden zelfs bang..

geen reden om nog gelukkig te zijn..
dat allemaal door deze pijn..

ik was een lichaam zonder gevoel..
weet je wat ik bedoel ?

een lichaam zonder iets in..
een doelloos leven.. zo het gat in..

ik probeerde te klimmen en gaf niet op..
na maanden klimmen kwam ik bij de top..

dus ik dacht na en kwam tot een besluit..
ik ga liever naar voren dan achteruit..

niemand zal mij ooit nog zo ver krijgen..
mij zo diep laten wegkwijnen..

want ik wil dit niet weer..
geloof me het doet nog steeds zeer..