Neem, Streel, Laat

‘Neem het maar, neem mijn hart.’
‘Neem het overal mee naartoe’, zei ik.
Hij liet het vallen. Mijn hart ging stuk.
Het samen lijmen ging niet meer.
Mijn hart viel tekens weer.
Ik liet een stukje achter en lijmde mijn hart zelf.
Ik deed er een beschermlaagje overheen.

Jij plukte het laagje er vanaf.

‘Streel het maar, streel mijn hart.’
‘Maar laat het hier dicht bij mij’, zei ik.
Een stukje ervan gaf ik aan jou.
Je mag het houden, eerlijk waar.
Maar het laagje wilde ik weer daar.
Ik maakte het iets dikker deze keer.
Zo deed mijn hart iets minder zeer.

‘Laat het maar, laat mijn hart.’
‘Het zit nu veilig onder een laag’, zeg ik.
Het is een laag van cement.
Inmiddels dik genoeg, zodat niemand het meer herkent.