Opgevulde leegte

Af en toe een geweldige steek in zijn hart laat hem blijken dat hij echt van haar houdt.
Een voorbijkomende groep vogels en hij vliegt ze achterna.
In zijn hoofd flitsen duizenden dingen waar niet over getwijfeld kan worden.
Ze loopt voorbij, het opkomende gevoel van verbijsternis onderbreekt zijn donkere gedachten.
Ze raakt hem aan, de warmte die over zijn gehele lichaam verspreid wordt is niet meer te houden.
Honderden gevoelens waaruit je er van één zeker kan zijn.
Liefde.
Elke dag, elk uur, elke minuut, elke seconde dat hij haar niet ziet is hij leeg, donker.
Geen greintje emotie vertoont hij zonder haar in de buurt.
Een valse lach naar de mensen die hem omringen en die zich zijn vrienden noemen.
Een valse lach zonder betekenis.
Hij mist haar, haar aanraking, de warmte.
Geen tijd om na te denken over nutteloze dingen, dingen die de gewone gang van zaken met zich mee slepen.
Geen tijd om aan andere dingen te denken dan haar, haar lach, haar bijzijn.
Zijn gevoelens samen gemixt en veilig in zijn hart opgeborgen.
Het nooit afnemende gevoel van liefde die haar toebehoort.
Die ene straal van licht die hem in gedachten doet verdrinken, hem doen trachten naar meer.
Zijn hand op haar wang.
zijn maag die omdraait, zijn hart die bijna uit zijn borstkas springt, klaar om haar te omarmen.
Daar gaat ze.
Zijn dag, zijn nacht, zijn zon, zijn alles.
Ervoor een vallend zwart lichaam zonder ziel door een eeuwig durend verdriet.
Erna twee samengesmolten sterren die voor eeuwig door de ruimte zullen zweven.