Versproken

Versproken

Ik verstond je.
Je ogen spraken taal.
Ik dacht dat ik kon lezen,
maar ik zat ernaast.

Je lichaam zo dichtbij.
Een warme gloed vanbinnen.
Ik dacht dat je hetzelfde voelde,
maar het bleef bij mij.

Je ogen staren,
zonder te zien dat ik terug kijk.
Mijn blik richt zich naar boven.
Ik draai me om,
ontwijk je ogen.

Je voeten op mijn knieën leunend.
Een zwaar gevoel.
Maar ik lijk het niet te merken.
Mijn gedachten varen weg.
Ik kijk je lachend aan.
Zonder te weten dat het schijn is.
Niet van mijn kant,
maar van de jouwe.

Die lach.
Die ogen.
Heb ik alles dan verzonnen?
Of heb je je versproken?