Het perspectief van morgen

geef mij wat glas
dan breek ik transparanten
vervaag ik licht tot mat
verstrooid naar alle kanten
ik wil onzichtbaar zijn in niets gevat

beelden die ik bouw vandaag
verkleuren in het perspectief van morgen
schaduw vouwt zijn lijnen voor de nacht
als de zon zijn ondergaande rust geniet
en de maan gewassen in zijn spiegel ziet

ik speel mijn wereld met gebroken delen
de splinters rechtop in mijn hart
mijn handen bloeden maar
het kan mij niets meer schelen
ben het licht en al de scherven zat