Het wit van zeilen

strepen blauw
strak doorschoten
met wat lijnen
groen en grauw
mijn horizon voor jou

het wit van zeilen
die de rust verijlen in
een tijdloos perspectief
ik steel dit beeld en
schenk het jou mijn lief

kom met mij kijken
naar de mensen
hun zee van wensen
en wacht totdat de
hemel opzien baart

jij bent het waard
in jou heb ik
mezelf gevonden
gebonden door een
kronkel in de tijd

ik zat op slot totdat
het klikte tussen ons
jouw laatste frons
voor dat je ogen lachten
en mij de vrijheid brachten