Te laat

Ik leerde je kennen,
en je werd mijn beste vriend.
Uren konden we praten,
over van alles en niks.
Het werd meer,
en je stal m'n hart.
Maar je bleek niet eerlijk te zijn,
en er gebeurde zoveel in een korte tijd.
Ik mis het,
misschien.
Altijd ruzie,
ik kan het niet meer.
Met pijn, want ik vond je echt super.
We hebben de lat te hoog gelegd,
we wilden te graag, we wilden te veel.
En kijk nu, niks is er nog van over,
het enige wat over is,
is pijn, pijn, haat en verdriet.
Steeds hetzelfde liedje,
dat zelfde akkefietje.
Je bent gewoon niet eerlijk,
dat is het probleem.
Ik ben niet de makkelijkste,
en ook niet altijd even aardig,
maar het is onmacht, wanhoop.
Maar hopen heeft geen zin meer,
en het wachten ben ik zat.
Aan de ene kant,
wil ik dat je ophoudt,
uit mijn leven verdwijnt,
leven in rust,
maar aan de andere kant,
wil ik niet zonder je,
en wil ik je aandacht,
je liefde en je vriendschap.
Maar ik wil een eerlijk iemand,
iemand die ik kan vertrouwen.
Je hebt me zo vaak teleurgesteld.
Het is te laat.