Mijn leven op dit moment

Ik ben zo gigantisch in de war en snap niet hoe dat is gekomen.
Het is net alsof er ineens ander bloed door mij heen is gaan stromen.
Alsof er iemand anders in mijn lichaam is gaan dragen.
En loop nog steeds rond met een heleboel vragen.

Waarom is het allemaal zo ingewikkeld dat leventje van mij.
En waarom flitsen de beelden uit mijn leven aan mij voorbij.
Waarom heb ik alles onbewust maar weggedrukt in mijn hoofd.
En waarom word ik boos als mij iets wordt beloofd.

Op dit moment trek ik het gewoon even niet meer.
En wil wegrennen keer op keer.
Maar dat is wat ik dus mijn hele leven al aan het doen ben.
Dat ik dus al mijn hele leven voor mijn verleden wegren.

Ik heb nu een beste klap in mijn gezicht gehad.
En daarom val ik nu ook in een heel diep zwart gat.
Ik zie het einde van de tunnel nog lang niet.
En leef nu echt in een wereld met heel veel verdriet.

Ik heb het gevoel dat niemand mij kan begrijpen.
En dat ik dit gevoel alleen moet opstrijken.
Maar dit is ook iets wat ik zelf moet doen.
En enige manier is om nu te gaan denken aan toen.

Ik wist zelf niet dat het zo moeilijk kon zijn.
En dacht een tijd terug nog, wat het ik het fijn.
Maar waarom ben ik eigenlijk maar gewoon door gegaan.
En heb ik mijn verleden stom weg stil laten staan.

Ik weet zelf nog niet hoe ik dit moet aan gaan pakken.
Maar weet zelf al dat ik nog dieper in het in een gat ga zakken.
Ik moet het verleden in de ogen gaan kijken.
En het allemaal in mijzelf laten bezwijken.

Makkelijk gaat het echt niet worden voor mij.
Maar als ik dit achter de rug heb ben ik weer echt blij.
Ik kan het allemaal uiteindelijk wel aan.
En daarna zal ik echt weer met mijn twee benen op de grond staan.