Eén grote neplach.

Zoveel goed gedaan, zoveel goed bedoelt.
Heeft hij dan nooit gedacht aan hoe ik me had gevoelt?
Ik heb alles gedaan, hij heeft alles gekregen.
Heeft het dan al die tijd aan mij gelegen?

Deed ik dan alles fout en verkeerd.
Maar nou zie ik het in, en heb er van geleerd.
Dat hij al die tijd mijn hart heeft beheerd.

Dat hij degene was die altijd fout zat.
En die altijd maar mijn gevoelens vergat.
Die altijd maar doorging en nooit stopte.
Terwijl ik mijn verdriet alleen maar opkropte.

Ik heb mijn hart gesloten, weg van al die pijn.
Al die tijd stond die voor hem open, voelde dat niet fijn?
Maar hij heeft hem beschadigt, heeft hem sterk vernielt.
Hij speelde met mijn angst en verdriet terwijl ik ooit van hem hield.

Voelde het nou zo fijn wat hij heeft aangericht?
Mijn leven is verwoest en zie de tranen op mijn gezicht.
Ze zijn bijna op, ik heb zoveel moet verdragen en moeten huilen.
Dat mijn tranen nu achter één grote neplach moeten schuilen.