Jij misbruikte ons.

Jij voelde als een vader,
Een man naar mama’s hart.
Toen jij bij mama kwam,
Kregen wij ook een nieuwe start.

Jou hand op mijn schouder,
Jou armen om me heen.
Het voelde vertrouwt.
Maar daar wou jij ook heen.

Ons gevoel werd sterker,
We hielden van jou.
Heb nooit geweten,
Dat dit was wat jij wou.

Papa’s horen te spelen,
Een vertrouwen op te bouwen.
Maar nu het zover is gekomen,
Kan ik alleen nog maar rouwen.

Ons kleine hartje is kapot gemaakt.
Zomaar tot in het diepst geraakt.
Wij hielden onze mond, nooit wat gezegd.
We hadden ons erbij neergelegd.

Nu zit jij daar in die cel.
Levenloos en alleen.
Liegen kon je wel,
Niemand houdt jou nu nog op de been.

30 maanden is niet lang genoeg.
Gelukkig heb jij nog een lange tijd voor de boeg.
Strafvermindering krijg jij niet,
Ik hoop dat de rechter dat ook inziet.

Iedere avond in het diepst van de nacht,
Ben ik dat kleine meisje die op een teken wacht.
een klein teken, ook al is het maar even.
En stiekem hoop ik dan op een gelukkig leven.