Verlangen
Ik zag jou op het marktplein staan
jij zag mij en keek me aan.
Ik zag bewondering in jou ogen
mijn ogen kon ik niet geloven.
Je was een hele knappe man
die iedereen op afstand waarnam.
je donkere ogen leken iets met me te beginnen
vanaf dat moment wou ik je beminnen.
Toch kon ik niets met je beginnen
ook raakte je me diep van binnen.
Ik had een man en kinderen waar ik van houd
Dus ik wist meteen dat wordt niets met jou.
Je bleef dus een geheimzinnege man
waar ik alleen van dromen kan.
Ik blijf mijn gezinnnetje trouw
alleen mijn hart trok naar jou.
Ik ben weggegaan van het marktplein
wou daar even niet meer zijn.
Ik moest eerst even bezinnen
want ik wou jou zo graag beminnen.
Ingezonden door
Corrie Bollen
Geplaatst op
09-11-2007
Geef uw waardering
Op basis van 6 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Bewondering Misterieus VerlangenReacties op ‘Verlangen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
