Een hopeloze droom

Ik kan nog blijven dromen,
Maar weten doe ik het al,
Toch zal ik blijven dromen,
Dat het toch nog ooit iets worden zal.

Ik kan het niet vergeten,
Jou mooie stralende lach,
Waarmee het is begonnen,
Op die ene zomerse dag.

Hoe heeft het ooit zo kunnen lopen,
Heb m’n gevoelens nooit kunnen uitleggen,
Misschien is dit wel de fout,
Dat ik het nooit heb durven te zeggen.

Toch blijf jij voor mij speciaal,
Hoe goed of fout dit ook is,
Maar jij moet weten,
Dat ik jou heel erg mis.

Dus nooit wij twee,
Wat staat voor jou en mij,
Zo ga ik de toekomst in,
Zonder jou aan mijn zij.