Jimmy we vergeten je nooit!
Luisterend naar de wind denk ik aan jou,
dat jij een ziekte heb gekregen wat niemand wou.
Niemand wou dat jij zoveel pijn leed,
en nu je er niet meer bent besef ik pas hoe lief en blij je altijd tegen me deed.
Als ik je sprak en er was iets met mij,
maakte jij me altijd weer blij.
Van die tijd die wij hadden krijg ik nooit spijt,
maar nu ben ik je kwijt!
Ik weet dat afscheid nemen tussen ons niet bestaat,
en dat je me nooit verlaat.
Ik zal altijd tegen je praten,
en je nooit verlaten!
Zoveel dingen die ik je nog te vertellen had,
maar nu lig je in een koud en donker gat.
Als ik aan je denk voel ik tranen in mijn ogen branden,
en denk ik aan de tijd dat als ik verdriet had hoe ik me aan jou vast klamde!
Ik mis je zo erg,
en dan denk ik aan wat je altijd tegen me zei je bent men lieve kleine dwerg.
Het doet pijn dat ik niet meer bij je kan zijn,
maar ik weet dat je van boven af naar me kijkt en dat voelt fijn!
Uit het oog maar niet uit het hard !
Ingezonden door
Marianne Pieneman
Geplaatst op
14-07-2009
Over dit gedicht
Over een overleden vriend van mij !
Geef uw waardering
Op basis van 1 stemmen krijgt dit gedicht 2 van de 5 sterren.Tags
OverledenReacties op ‘Jimmy we vergeten je nooit!’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
