Lieve Robin,

Nooit meer zal ik je zien rennen,
lopen, liggen, zitten, staan.
Nooit je blaf of piep meer horen
nu jij van ons bent heengegaan.

Soms kon ik je niet uitstaan,
noemde ik je 'stomme hond'.
Maar telkens als ik thuiskwam
was ik blij dat jij daar stond.

Vrolijk kwispelde je staartje
als je mij begroeten kwam.
Enthousiast likte jij mijn handen
als ik je in mijn armen nam.

Jij was mijn kameraadje,
jij was mijn kleine vriend.
En een leven vol met pijn,
nee, dat heb jij niet verdiend.

Het liefst zou ik je bij mij houden,
samen hadden we het fijn.
Maar jou zó door laten leven,
dat zou egoïstisch zijn.

'k Heb amper afscheid kunnen nemen,
het ging allemaal heel snel.
Maar Robin, lieve, kleine vriend;
slaap zacht, voorgoed, vaarwel!




Robin
15-04-1999 ~ 11-02-2009