.jij

Een was jij en ik een.
Twee handen op een buik.
Twee verschillende dingen die toch bij elkaar horen.
Maar nu.
Nu is alles anders.
Sinds het moment dat jij het zij.
Sinds jij zij het is over.
Want jij ging vreemd.
En nu, nu voel ik alleen nog maar pijn.
Pijn en verdriet.
Het liefst zou ik de helen dag huilen.
Huilen om jou.
Maar dan zeggen de andere.
Waarom zou je.
Ze is het niet waart.
Ze is jou niet waard.
Dan denk ik zouden ze gelijkheden.
Ik denk dan van niet.
Ik dacht dat wij elkaar verdienden.
Niets meer niets minder.

En nu.
Nu jij ( zo makkelijk ) met je leven door gaat.
Kan ik maar twee dingen denken.
Ten eerste.
Ze is sterk, sterk dat ze dat kan.
Maar ik denk ook weer.
Wat een kut wijf.
Dat ze 7 maanden zo maar opzij kan zetten.
Wat nu het beste antwoord is.
Geen idee.
Zou ik weer eens jaloers zijn ?
Jaloers op jou en hem.
Jullie zo gelukkig en mooi.
Zo als wij eens waren.
Ik weet het gewoon niet.
Het zou zo maar kunnen.
Of gun ik het je gewoon niet.
Ik weet het niet.
Maar wat ik zeker weet.
Is dat ik het hem niet gun.
Ik gun het hem niet en dat mag iedereen weten.
Maar wat ik ook zeker weet is.
Ik mis je.
Als ik je aankijk.
Wil ik weer dat fijne gevoel dat ik had als ik bij je was.
Het kippenvel wat ik had als je me zachtjes streelde.
En alle andere fijne gevoelens.
Het kusjes geven.
Het samen knuffelen.
Alles wat ik nu nog heb.
Zij herinneringen.
Alle fijne herinneringen aan jou.
En aan ons.
Maar ik weet ons was eens maar nooit weer.
Ons was iets moois.
Maar het is nu geschiedenis.
Voor altijd vervlogen, vervaagt.
Weg ver weg, achter ons.
Ver terug in de tijd.
En met de dag.
Word de afstand groter en groter.
Tussen ons.