Individu

Ik word soms moe.
Gewoon moe van de diepgang.
De eeuwige klaagzang.
Het altijd maar zeiken om niets.

Ik raak soms geïrriteerd.
Gewoon gekieteld, in mijn ergenis.
Het altijd maar hekelen,
aan iets wat er helemaal niet is.

Ik voel me soms buitenstaand.
Ver weg van anderen.
Die iets bespreken.
Over iets wat totaal niet speelt.

Het ergst is nog,
het getetter over dingen,
de ellende van anderen.
Maar ik? Ik voel me verveelt.

Het lopen van stille tochten.
Het protesteren tegen geweld.
Het in een ander land vechten voor de jouwe.
Het gevoel van "Wir gegen die ganze welt".

Maar wat kan ik er aan veranderen.
Ik hekel mezelf aan het hier en nu.
Voor een ander ga ik het echt niet doen.
Ik ben maar gewoon, een individu....