Zag je het maar.

Zonder precies te weten wat ik jou vertellen wil, begin ik te schrijven.
Zoveel gedachtes, zoveel gevoelens.
Maar als het er op aan komt lijkt het allemaal zo zonder betekenis, gewoon een zinnetje, zonder het echte gevoel daarbij te kennen.
Ik kan je zo vaak vertellen hoeveel ik van je hou maar besef jij dan eigenlijk wel hoeveel dat ook werkelijk is?
Het liefst zou ik je de hele dag willen vertellen dat ik om je geef en stiekem hoop ik telkens weer dat jij mij datzelfde antwoord terug geeft.
Meestal gaat het heel anders dan hoe het zich in mijn hoofd afspeelde..
Ik moet haast smeken om iets uit jouw mond te krijgen, om te krijgen wat ik horen wil.
Het doet me vaak zoveel verdriet om te zien dat jij niet eens doorhebt hoe ik me voel, dat ik net zoals andere meisjes wil worden bewonderd door hun vriendje.
Jij ziet niet hoe ik verlang naar jouw aandacht en jouw liefde.
Ik zou er zoveel voor over hebben om even te zien dat jij er trots op bent dat ik jouw meisje ben.
Toch verberg ik opnieuw waar ik elke dag nog een beetje op hoop en ik kan alleen maar zeggen dat ik zo zielsveel van je hou..