Mijn verdriet

Ik zag hoe de wind door je haren waaide.
Ik zag hoe je daar stond, te fluisteren met de bomen,
Je geheimen te vertellen aan de wind
Ik zag hoe je huilde, je tranen van pijn,
Ze stroomden over je wangen langzaam naar beneden.
Ik was bang om je kwijt te raken maar jij zei dat dat niet gebeurde
Ik zag je steeds vaker fluisteren met de bomen, je verhalen te vertellen aan de wind
Je sloot je steeds meer van je omgeving af.
Ik wilde je helpen, maar je zei dat je geen hulp nodig had.
Je zat daar de hele dag, op die koude steen.
Niemand die om je gaf, niemand die op je lette
Je zag alleen je eigen pijn.
Je zag niet dat wij er aan kapot gingen dat jij pijn had.
Je voelde alleen je eigen verdriet.
Op een dag deed je iets waar ik al een tijd bang voor was.
Ik begon daarna hetzelfde te doen als jou.
Ik wilde bij jou zijn, maar ze hielden me tegen.
Nu kan ik wel wachten tot we weer samen zijn.
Tot die tijd zal een helft van mij bij jou zijn.

05-03-‘07