Wat moet ik toch?

Ik heb je in september men ja woord gegeven, in het begin was ik wel blij, maar dat duurde maar even.
Inmiddels zijn alle plannen vastgelegd, nog een weekje en alles word echt.
Ik hou nog van jou, maar niet meer zoals tevoren, we hebben zo vaak ruzie, ik kan het niet meer horen.
We hebben nog steeds goede seks, maar verder word er niets gezegd.
We hebben samen kinderen, en zijn nog erg jong, maar van hen heb ik geen spijt, hen wil ik echt nooit kwijt.
Jij wilt weer uitgaan, feestjes geven, als ik met je trouw, word dit dan mijn leven?
De gedachte van jou met een ander, dat breekt men hart.
Misschien met de jaren beter je wel, maar als dat niet zo is, dan zit ik daar wel.
Je kan scheiden, maar daarvoor trouw ik niet, dus ik weet het echt niet.
Ik wou het uit te stellen, maar je gaf mij de keus.
Het is alles of het is niets, die beslissing maken kan ik echt niet.
Er is namelijk iemand waar ik pas om ben gaan geven, iemand waarmee ik ook wel verder wil in het leven.
Het is nog pril, maar het voelt zo goed, je weet echt niet wat het met me doet.
Het gras lijkt groener aan de overkant, maar iedereen heeft zijn slechte kantjes, zowel jij als hij, dus wil ik alles opgeven voor een nieuw begin, is dat wel zo slim?
Met jou kan ik echt niet praten, en met hem gaat het zo vlot, soms maakt het me echt zot.
Ik wil jou niet verliezen, maar hem ergens ook niet. Ik zal wel moeten kiezen, en ik kan het gewoon niet