Als je solo speelt

zijn jas trekt regen aan
je ziet hem nooit op straat
hij heeft geen oog voor
waar hij gaat hij kent
zijn doel en neuriet meters

maar in de zaal
gaan lichten feller branden
gordijnen vallen met fluweel
het applaus blijft langer hangen
als hij zijn solo speelt

je wordt zijn ogen en
de lippen kussen jou
zijn handen raken wat nooit
is gebroken de warmte
in de zaal is plotseling kou

de bloemen laat hij liggen
kijkt het publiek verlegen aan
zijn stem is licht bewogen
de schouders wat gebogen
als hij dankt en eindelijk mag gaan