Ik zal je missen

richt je blik naar mij,
dan zal het schijnen als de zon,
richt je blik niet naar een ander,
want dan vraag ik 'waarom?'

Ik hou van jou,
als dat al niet genoeg is,
maar je houdt niet van mij,
maar toch, dat is wat ik mis.

ik zal je missen, ik zal janken, wanneer ik kan,
maar ik zal mezelf niet kapot maken,
want dan stort ik in,
en dat is wat begint te raken,
een nieuwe start, een nieuwe zin.

verdriet, omdat je niet van me hou,
verdriet, omdat je het zelf wou,
jammer genoeg mocht ik daar bijna niets op zeggen, je bracht me naar huis en vroeg me niets,
tot ik zelf zei "praat met mij",
dan zal ik het uit leggen.

het was niet genoeg om er over na te denken,
je had al besloten niet verder te gaan,
en dus dacht je dit is het dan,
en je liet me bijna hier staan.

je wilde me gauw afzetten, wat dan niet verstandig is,
wees eens aardig en denk aan wat je nu mis,
ik mis al die liefde die je me in een 'seconde'gaf,
wat blijkbaar niet was, zoals ik dacht,
nu is het maar wachten op een ander,
waar ik dan niets van verwacht,
vergeten doe ik je niet, pijn lijden is frustratie,
maar dit is toch het ergste "IRRITATIE"
omdat je maar niet andwoord,
en dus niet verder scoort.