Je hoeft niets te vragen

Soms voel ik mij alleen
Kruip ik heel diep weg
In een donker hoekje
Zonder dat ik iets zeg

Ik ben ineens heel stilletjes
verzonken in mijn gedachten
voel me leeg van binnen
Zoek iets om de pijn te verzachten

Ik wil het niet altijd laten merken
En verberg de zoute tranen
Die zich toch soms vanuit het niets
Een weg over mijn gezicht banen

Toch heb ik je dan nodig
Al zeg ik vaak van niet
Je hoeft niks te vragen
Om te laten merken dat je het ziet

Woorden zijn dan toch overbodig
Leg maar gewoon je arm om me heen
Geef me een kus, een blik of een streling
Of je leg je hand op mijn been

Ik wil alleen maar kunnen voelen
Dat je dichtbij me bent
Me net dat beejte warmte geven
Dat de weg naar mijn hart kent

Allen dan kruip ik er uit
Kan ik mezelf weer zijn
Krijg ik weer een beetje kracht
En vervaagt alle pijn