Echt niet

De afgelopen tijd gam me ruimte om te denken,
de dingen die ik gehoord heb en die me vertelt zijn maken dat

de messen met woeste elegantie door me lichaam glijden.
Open gereten als voedsel voor de diepe haat,

maar van buiten ben ik dat, blije, spontane, neppe, dode meisje,
altijd lachend maar ik,

ik lach allang niet meer, Ik ben slechts een waas van herineringen voor wat ik ooit was.

Niemand zal kunnen zeggen dat ze me kennen, want niemand kent me ,geloof me echt niet.

Mensen voelen zich zielig! nou pech je mag pas praten als je weet wat vechten is.
Als je weet hoe het voelt met dat masker.
Als je weet hoe voelt intense eenzaamheid..

Dan pas mag je praten en zelfs dan ben je nog niet zielig