Ik zit op de fiets, hij zit in mijn hoofd

Ik zit op de fiets
het lijkt alsof iedere meter
twee keer zo lang is geworden.
Alles flitst voorbij
terwijl het in slowmotion gaat.
Iemand in mijn hoofd,
praat de hele dag door
zodat ik anderen niet hoorde.
Wanneer is de tijd daar
dat hij me eindelijk met rust laat.

Zelfs de titel van dit gedicht
flitst langs mijn ogen
als een bliksemschicht.
Hij kan niet kiezen,
ik weet niet welke het worden zal.
Hij is er altijd
hij doet iets met me
zelfs met mijn ogen dicht.
Hij wilt me gek maken
of misschien ben ik dat al.

Ik dacht dat al die ellende
nou eindelijk voorbij was.
Maar misschien is dit pas het begin.