In de steek gelaten

Ik zie mezelf nog zitten,
Een beetje uit het raam starend.
Ik zit op mezelf te fitten.
Zonder dat dat ook maar een beetje nut heeft.
Want er is toch niemand die me liefde geeft.
Ik zie mijn docent daar staan ,
En ik zeg dat ze weg moet gaan.
Maar nee dat doet ze niet,
Zij snapt ook niks meer van mijn verdriet…
Toen alles begon was ze er als eerste bij.
Ze praatte met me, troostte me en knuffelde mij.
Maar nu doet ze dat niet meer,
Dat doet me super veel zeer.
Met haar enge glimlach zit ze me aan te kijken.
Ik probeer haar blik te ontwijken.
Ik voel me dan zo rot,
Ik ga er van binnen aan kapot.
Ze ziet het en toch doet ze niks,
Hoe moet dat nou?? Ze wordt volgend jaar mijn mentrix!!
Het is net of ze me haat,
Waarom doet ze nou niks,straks is het te laat!!!
Misschien ben ik dan wel weg of dood,
En dan zit ZIJ in de goot.
Ik snap niet waarom ze me zo in de steek liet,
Wilde ze me soms kapot laten gaan van pijn en verdriet???
We hadden een relatie als moeder en dochter,
Nu nog steeds alleen wat minder aardig tegen elkaar,
Dat vind ik super naar.
Straks op kamp met die docent.
Dus eigenlijk met iemand die je door en door kent.
Ze slaapt bij de meiden op de kamer,
Dat maakt het niet veel aangenamer.
Ondanks dat is en blijft ze voor mij een heel speciaal persoon,
En dat maakt met haar praten en knuffelen heel gewoon.