Ooit zonder masker
Ooit zal ik leven zonder een masker,
Dan ben ik misschien veel relaxter.
Maar dat zal heel lang duren
Als hun telkens naar mij turen.
Zij wijzen mij op de kleinste fouten
En zeggen dat ik moet opzouten.
Zij, die ooit mijn beste vriendinnen waren.
Mogen mij niet meer, dat is tog niet te verklaren?
Wat heb ik fout gedaan, ik heb geen idee!
Het is sinds dat reisje naar Zierikzee..
Opeens gingen ze mij uitschelden.
Ik wou me het liefste wel 1 jaar ziekmelden.
Ik zette thuis mijn masker af.
En zag dat ik het bijna opgaf.
Want de tranen rolde over mijn wangen
Moesten ze mij nou echt perse stangen?
Maar een paar vriendinnen bleven over.
We hadden het soms erover.
Maar nu zijn zij mijn aller beste vriendinnen
Zij die geen roddels over mij verzinnen.
Zij stonden in moeilijke tijden voor mij klaar.
Want toen had ik het heel erg zwaar.
Ingezonden door
Chelsz bodeker
Geplaatst op
17-04-2009
Geef uw waardering
Op basis van 14 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Gemeen Masker Ruzie VriendinnenReacties op ‘Ooit zonder masker’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
