Buitenland

Buitenland

Soms zou ik graag de Noordzee nog eens zien,
Hoe grauwe afgrond aan de kusten vreet
En langzaam terughaalt wat de mens daar deed,
met molens, pompen, schep en graafmachien.

Dan twijfel ik: “Maar wat is mij het waard?
Ik zit hier hoog en droog tot aan mijn dood,
Hoef niet te vrezen voor een watersnood”
Het land wordt weer een vlekje op de kaart.

Heel soms vergeet ik even waar ik woon,
Bij nacht en ontij, als de stormwind loeit,
denk ik: “blijven de dijken dicht?”

En voel ik mij de lang verloren zoon,
Ver weg, maar aan dat stukje grond geboeid,
Toch vrij, aan niemand meer verplicht.