De gebroken helper

Ik erger me er steeds vaker aan
Dat anderen mij om hulp vragen
Niet omdat ik hen niet wil helpen
Maar omdat ik dat nooit bij hen kon
Ik botste steeds tegen muren
Tot mijn wateren eindelijk een uitweg vonden
Via watervallen naar beneden
Nooit hebben ze geluisterd, nooit geholpen
Ik vind het niet erg om hen te helpen
Maar waarom negeerden zij mijn schreeuwen
Toen ik verdronk in mijn eigen tranen
Ze zeiden dat ik overdreef
Maar nu huilen zij om minder
Terwijl ik me sterk moest houden voor meer
Ze klagen over een schaafwond
Terwijl ik mijn ziel verloor
Toen ik mijn gebroken zelf
Met bloedende handen moest vasthouden
Mijn hart was versplinterd
En het is me nooit gelukt
Om het terug volledig te krijgen
Dus loop ik hier rond
Zonder ziel en met een hart
Dat nooit meer hetzelfde ritme klopt
Maar in de echo van dat ritme
Hoor ik mezelf nog steeds
Misschien erger ik me aan hun pijn
Omdat ik weet
Dat hun tranen ooit zullen drogen
En de mijne—
De mijne zijn al zo oud
Dat zelfs hun echo is stilgevallen

-Het klinkt hard
Maar ik heb liever gebroken mensen—
Ze zijn aardiger-