Begeleider van verdriet

Begeleider van verdriet

Op dagen van tristesse,
en nachten zonder naam,
op stranden waar de stilte
geen begin of einde heeft,
dan zoek ik jou,
de man met de trage stem,
de poëzie in stem en schaduw —
Leonard, mijn begeleider van verdriet.
Jij zong van zusters die genade brachten,
van Marianne, die bleef in het vaarwel,
van hallelujahs, koud en gebroken,
en van vogels op een draad
die in hun eigen val vrijheid vonden.
Jij hebt de pijn niet weggevlakt,
je hebt haar zachter leren zingen.
Je was geen heilige, geen redder,
maar een mens die troostte zonder troost,
die het hart liet ademen in zijn breuk.
Nu rust je op je eiland,
met op je steen die ene zin:
“I’ve tried in my way to be free.”
En ook wij, die jou nog horen,
blijven proberen — op onze manier —
vrij te zijn.