Jouw stilte die alles zegt

We zijn inmiddels tien dagen verder
Berichten verstuurd
Knuffels gegeven
Samen weggegaan
Terug thuis gekomen
Woorden achtervolgen me nog steeds
En eerlijk—
Blijven de blikken me het meest bij
Toen ze dacht dat ik niet keek
Jij zag ze
Ik zag ze ook
Al iedere nacht lig ik wakker
Over wat anders had gekund
Maar iedere nacht weer
Kan ik het verleden niet veranderen
Haar woorden waren de zon voor de storm
En mijn slapeloze nachten
De regenboog erna
Ik ben niet bang om afgekeurd te worden
Door haar
Maar om opnieuw mezelf
Teleur te stellen
Het kan me niet schelen
Dat zij mij niet goed genoeg vindt voor jou
Maar ik ben bang
Dat ik mezelf niet goed genoeg vind
En misschien heeft ze gelijk
Misschien zijn mijn rivieren te wild
Voor waters zoals jij
Misschien ben ik de bliksem in jouw wereld
Eerst afstandelijk onschuldig
Daarna genadeloos dodend
Ik heb nooit nood gehad
Aan iemands bevestiging
Maar ik zou liegen als ik zeg
Dat ik de jouwe nu niet nodig heb
Ik wacht al tien dagen
En nog steeds blijft mijn inbox leeg
Dus misschien—
Had ze wel gelijk
En horen wij niet bij elkaar
Had jij het al die tijd al door
Misschien is de reden dat je zwijgt
Dat je eindelijk begrijpt
Dat ik niet ben wie je dacht
Maar precies wie ik altijd vreesde
Niets waard
Niets meer
Dan het bewijs
Dat sommige mensen
Beter niet geboren waren

-Misschien had ze gelijk-