zonder lichaam

toen ik jong was
droeg mijn lichaam de ziel
nu ik oud ben
sleept mijn ziel
het lichaam moeizaam voort
tot het als een jas
wordt uitgetrokken
een blok aan het been
ik laat u de woorden
die ik onderweg
verloren ben
vergeet niet
hoe jong we waren
onze handen waren glas
gedoemd te scherven
te breekbaar om
mee rond te springen
het uitbundig bloeiend lijf
verpopte zich
tot veeg en wrak
het vraagt vergeefse heling
het einddoel kent geen
speling van het lot
zo mag het woord aan mij gegeven
zonder lichaam verder leven