dag aarde

ik stond op de toppen
van de atlas
de wind was gunstig
wachtte op een wolk
die mij kon dragen
een donkere
ik dacht een cirrus
met een witte rand
riep en ik zwaaide
hij zag er stevig uit
ik sprong op van de rotsen
kon me vasthouden
aan zijn waterstrengen
klom langs heldere lianen
omhoog en was sprakeloos
van zoveel schoonheid
reinig je in mijn water
sprak de wolk
reinig je goed
zorg voor schone handen
als je straks zult landen
ga je de hemel tegemoet
niet meer naar beneden
de aarde is de hel
aan de randen van mijn hemel
zeg ik haar vaarwel.