verpleegtehuis

haar ogen speuren langs de wanden
naar iets dat nog betrouwbaar is
herinneringen vlagen
wapperend door haar hoofd
onvoorspelbaar en meestal koud
als een witte winterwolk
er waren mannen
grijs en vaag
maar van liefde was nooit sprake
behalve dan Léon

ach Léon
mijn minnaar voor het leven
we waren altijd jong
jij bent dat gebleven
wij woonden in elkaar
twee handen om twee armen

nu leeft hij alleen nog maar in haar
diep verborgen onzegbaar warm
zij zelf voelt zich gestorven
zo teer zo broos zo frêle
nauwelijks bewegen van de duim
stille rivieren op de hand
met fluistervingers

weet je nog Léon
hoe jouw hand de mijne streelde
mijn duim altijd
jouw beweging zocht
de plekjes die jij vond
op mijn huid
jij wist ze precies te vinden

ach hij kende haar zo goed
zij was zijn open boek
nu zijn haar handen koud
kille dingen op een koud laken
in een onbekende kamer
een eenzaam huis
welk huis