Het masker van geluk

Ze denken dat ik oké ben
Omdat ik lach
Omdat ik hen laat lachen
Ik ween niet in een hoekje
Ik hou mijn hoofd recht
Zelfs als een traan ontsnapt
En als een waterval over mijn wang glijdt
Ze denken dat ik oké ben
Maar mijn hoofdkussen spreekt niet
Kan opgevangen tranen niet teruggeven
En kan hen niet laten voelen
Wat mij in mijn nachtmerries achtervolgt
En zelfs al kon het dat wel
Zouden ze het geloven
Of zouden ze weer zeggen
Dat ik het deed voor aandacht
Alles opnieuw op mij schuiven
Zoals de fout van mijn bestaan
Ze denken dat ik oké ben
Maar misschien—
Misschien konden ze zich niet voorstellen
Dat het anders kon zijn
Dat er duisternis schuilde
In mijn lichte bestaan
Dat er geen geluk achterbleef
Achter een brede glimlach
Nooit keken ze in mijn ogen
Nooit zagen ze
Dat geluk mijn ogen niet meer bereikte
Dat tranen dreigden te ontsnappen
Onder hun genadeloze verwijten
Wat als ze nooit echt keken
En enkel zagen wat ze wouden zien—
Een glimlach en grapjes
Nooit tranen en een gebroken mens
Ze denken dat ik oké ben
Maar wat als ze morgen wakker worden
En ze beseffen dat ik dat niet meer deed—
Dat ik verdronken ben in tranen
Die zij nooit wouden zien
Dat ik verdwaald ben in stille gedachten
Waar zij nooit naar vroegen
Dat ik verstikt ben
In hun onuitgesproken afwijzing
Wat als sprookjes niet altijd goed aflopen
En ik niet alleen in mijn eigen verhaal
De slechterik werd—
Maar ook in dat van anderen
Wat als mijn naam enkel herinnerd wordt
Als het verdriet dat nooit kon genezen
Wat als dit verhaal niet goed afloopt—
Omdat ik de bladzijde was
Die niemand durfde om te slaan—
Omdat ik het einde was
Waar niemand over wilde lezen
Ze denken dat ik oké ben
Maar misschien—
Misschien zagen ze het wel
En wilde ze me niet helpen
Omdat misschien niet alle zielen
Het redden waard zijn