wij zijn de laatsten
wij zijn de laatsten liefste
laat de lichten branden
zij doven zichzelf
zoals velen voor hen deden
wij zijn de laatsten liefste
open alle vensters waar leven was
verzamel geen mensen
om gezelschap te voeden
wij zijn de laatsten liefste
zonder zieltogende legers
zonder enig vuur
of deemoedige angst
wij zijn de laatsten liefste
leg je hand in mijn palm
schitter inog eenmaal je droefdonkere ogen
streel nog eenmaal mijn haar
wij zijn de laatsten liefste
de definitieve omhelzing van
onze verbrokkelende lichamen
een kus van dooreenlopend ademen
wij zijn de laatsten liefste
de top der beschaving
laten we samen vallen
of hemelhoog stijgen
wij zijn de laatsten liefste
het clowneske leven verlaten
van bevruchten en bestuiven
lachend het slotrijke uur leven
wij zijn de laatsten liefste
wij zijn de som van alle vragen
wij zullen onze gelijmde zielen
schaterend ten Schepper dragen.
Ingezonden door
Istvan Koning
Geplaatst op
06-08-2025
Over dit gedicht
het einde der mensheid
Geef uw waardering
Op basis van 2 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
EschatologicaReacties op ‘wij zijn de laatsten’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
