ze zeggen

ze zeggen, lieve roma
ze zeggen
dat je ogen zwart zijn
maar ik weet wel beter
je vloert geen kiel
maar rijdt een wiel
begeeft je reizend
door je leven
over de aarde
die jij bemint
naar de grond
die jou bemint
met vurige ogen
die niet zwart zijn
maar op hun hoede
want bewakers
zijn nooit ver
kiezen hun momenten
om hun smerige
zegeningen te laten vloeien
uit hun bloeddorstige handen
maar als de vogels roepen
dat de zomer taant
ga je mee
tot ver in het oosten
waar geen zee meer is
maar bergen zand
en water in de beken
om het vuur van je ogen
te breken
voor even doven zal
omdat de aarde goed voor je is
en de mensen lachen
het kind in jou doet juichen
omdat daar plekken zijn
om je verdriet en
doden te begraven
maar in je donkere blik
eind’loos bij je zal dragen
ze zeggen
dat je ogen zwart zijn
maar ik weet beter
ze gloeien van zorg en liefde
van eeuwig verlangen
naar onbereikbare vergezichten