nieuwe woonwijk

een treurwilg
ligt geknield op het land
en smeekt
om helder water
ik schenk hem niet mijn tranen
te bitter te zout
dat brandt in de wonden
geslagen door de bijl
van de welvaart
soms gonzen mijn slapen van venijn
nog ligt de mollenklem
op beide kaken
zo ver het oog kan kijken
wijken bomen voor wijken