Breekbaar

Je wil jouw hart beschermen
En herinnert mensen er vaak aan
Dat je breekbaar bent
Maar besef je dan niet
Hoe de splinters—
Scherven van wat ooit een hart was—
Nog steeds op de grond liggen
Ik ben bang om ze opnieuw op te rapen
Want wat als ik me weer snijd
Mijn handen zijn net hersteld
Littekens vormen stille tekeningen
Van elke keer dat ik die scherven moest lijmen
Ik heb mezelf gesneden
Mezelf verwond—
Maar niemand vroeg ooit
Van wie het bloed op mijn handen kwam
Je herinnert me eraan
Dat je breekbaar bent
Maar hoe verwacht je
Dat ik stil zwijg
Terwijl mijn lichaam vol littekens staat
Wonden die nooit echt genezen
Voor ze opnieuw worden opengetrokken
Je verdraagt geen feedback
Want jij bent breekbaar
Maar hoe kan ik heel blijven
Als jouw woorden me steeds opnieuw breken
Je spreekt ze misschien niet meer uit
Maar de herinnering alleen
Snijdt me nog steeds
In duizend kleine stukjes
Je herinnert me eraan
Dat je breekbaar bent
Maar je vergeet
Dat ik dat ook ooit was
Fragiel
Zacht
Open
En als je nu zegt
Dat ik te hard ben geworden
Is dat dan niet precies
Wat jij van mij hebt gemaakt
Want glas schittert in het licht
Tot het breekt
En alleen nog weerspiegelt
Hoe gevaarlijk schoonheid kan zijn

-Gebroken glas is gevaarlijk
Maar wat jij achterliet
Sneed niet alleen door huid
Maar tot diep in wie ik ooit was-