waterlelie

ze zoekt het licht
perst haar kracht naar boven
opent daar haar blad
en doet geloven
dat het zelf
de wereld dragen kan
haar knop
tot berstens toe gevuld
met leven
in wit en goud
haar kroon ontvouwd
zoals een gelovige
zijn handen
aan het eind van zijn latijn
ligt stil en peinzend
besluit weloverwogen
ondanks het water
zij alleen
de zon nog drinken zal