hand op huid

een jongeling was ik
met onbestemde dromen
en toen zomaar ineens
was jij daar
wist niet waar je kwam
of waar je ging
mijn wereld stond stil
zoals de tijd
in bange nachten
hield de adem binnen
de verslagen wind
nam het ouderlijk vermaan
voerde het naar
nooit hervonden oorden
de zon gloeide
deed elke mores smelten’
als een ijsje op op het hete steen
een siddering bij de eerste
uitgestoken zoekende
hand op huid
huid onder handen
lip op lip
adem in adem
een nieuwe windstoot
vond geen weerstand bij
het verdwenen huis
en verijlde in lauwwarme ‘
strelingen van liefde
hand op huid
huid onder handen
oog in oog
verstrengeld in verlangen
naar verbonden
adem in adem
zijn in zijn