Nooit meer

Tachtig jaar geleden zeiden we “nooit meer”
Tachtig jaar verder en toch gebeurt het weer
Door een machtsstrijd tussen twee politieke leiders
Moeten onnodige burgers maar gaan lijden

Wat als alles je wordt ontnomen
Dan voel je pas wat vrijheid kon belonen
Dan blijft er enkel angst en dromen
Dan rest je slechts het stilste schromen

Geen helden, geen winnaars, alleen maar verdriet
Het volk wordt gebruikt, maar begrijpt het niet
Een spel om de macht, gespeeld met geweld
Waar niemand iets wint en waar slechts de verliezen worden geteld

Je thuis is niet meer wat het was
Een jongetje, zielsalleen, als enige over van zijn klas
Een vader die huilt om zijn gezin
Geen antwoord op waarom, geen reden, geen zin

Geen voedsel, geen perspectief, geen huis
Maar ooit komen ze weer thuis
En zullen diepe wonden moeten helen
Om in elkaars armen weer te delen

Tachtig jaar verder en toch nooit geleerd..