En toen stilte

Ik ben mijn vreugde verloren
In de leegte van hun beloftes
Ik ben mijn jeugd kwijtgeraakt
In de handen van iemand anders
Ik heb mijn tranen gegeven
Aan iedereen—
Behalve mezelf
Misschien ben ik niet gemaakt
Om liefde te ontvangen—
Of te geven
Misschien is dit—
Deze oneindigheid van stilte
Het enige wat nog blijft
Zelfs met water in mijn ogen
Zei ik altijd dat het me niet kon schelen
Tot ik besefte
Dat het me ook echt niets meer scheelde
En misschien—
Misschien is dat nog het pijnlijkste
Niet dat ik niets meer voel
Niet dat het me niets kan schelen
Maar dat ik niet meer weet
Of ik het ooit echt kon
Omdat zelfs de pijn
Me niet meer raakt
Alsof ik besta in een lichaam
Dat allang is opgegeven
Door de wereld—
En door mezelf

-Misschien hoeft het voor mij niet meer-