De verkeerde stemmen

Ze zeggen
Dat ik moet luisteren naar de juiste stemmen
Maar hun stilte was oorverdovend
Zij lieten me verdwalen in geluid
Zonder ooit mijn naam te roepen
Nooit zeiden ze dat ik moest stoppen
Nooit gaven ze een oplossing
Ze zeggen
Dat ik moet luisteren naar de juiste stemmen
Maar wat als ik het verschil niet meer hoor
Wat als hun verkeerde stemmen
Mijn thuis zijn
Wat als ik verliefd ben
Op de klankkleur van vernietiging
Op de fluisteringen die zeggen
Dat ik nooit had mogen bestaan
Wat als de verkeerde stemmen
Alles uitspreken
Wat zij altijd al hebben gedacht
Maar nooit durfden te zeggen
Ze zeggen
Dat ik moet luisteren naar de juiste stemmen
Maar er zijn geen juiste stemmen
Niet in dit verhaal
Niet in mijn verhaal
Ik heb nooit gedacht
Dat ik het jaar 2025 zou halen
Maar toch—
Hier ben ik
Ze zeggen
Dat ik moet luisteren naar de juiste stemmen
Maar wat als ik dat niet wil
Wat als ik vrede heb gevonden
In de armen van alles
Wat ik zou moeten vrezen
Wat als vechten
Niet meer voelt als leven
Maar als lijden
Zonder einde
Ze zeggen
Dat ik moet luisteren naar de juiste stemmen
Maar ik luisterde naar de verkeerde
En hun woorden
Waren zachter dan de stilte van de rest
Hun fluisteringen
Waren mijn afscheid
Hun echo’s mijn enige thuis
Hoe moet ik luisteren
Als ik nooit heb gehoord
Hoe goede stemmen klinken
Als het donker me heeft verblind—
Niet alleen in mijn ogen
Maar ook in mijn hart
Wat als de juiste stemmen
Nooit bestaan hebben
Wat als niemand ooit kwam
Behalve zij
Die me leerden
Hoe ik mezelf kon breken
Zonder bloed te verliezen
Wat als dit niet eens meer vechten is—
Maar het langzame loslaten
Van wat niet meer bestaat
Ze zeggen
Dat ik moet luisteren naar de juiste stemmen
Maar de enige stemmen die ik hoor
Zijn fluisteringen die lijken
Op liefde
Op begrip
Op verlossing
En misschien is dat het wreedste van alles
Dat het enige
Wat me ooit vasthield
Ook het enige is
Wat me langzaam loslaat
En ik—
Ik laat me vallen
Niet omdat ik wil verdwijnen
Maar omdat niemand
Me ooit vroeg
Om te blijven
En als ik dan val
Zal het niet stil zijn
Maar in het geluid van alles
Wat nooit werd gezegd
Geen geschreeuw
Geen afscheid
Alleen een echo
Van wat ooit stierf
En als dit mijn einde is
Weet dan—
Dat ik niet koos voor het donker
Maar dat ik het licht
Niet meer vond
En verdwaald raakte
In wat men het leven noemt