Pijn als zuurstof

Ik ben gestopt met het weglopen
Voor de pijn
Toen ik begon met schrijven
Ik zette mijn gevoelens op papier
Die ik jarenlang ontkende
Ik heb geen spijt
Dat ik begon met schrijven—
Maar dat betekent niet
Dat het minder pijn doet
De woorden snijden dieper
Dan tranen ooit deden
Mijn bloed is uitgeput
Door emoties die ik eigenlijk
Zou moeten vergeten
Ik ben verdwaald
In zinnen die steken
Als herinneringen
Ik kan ze niet meer lezen
Zonder uit elkaar te vallen
Waarom doet het nog steeds zo’n pijn
Om mezelf onder ogen te komen
Wat als ik
Na al die jaren
Pijn ben beginnen ademen—
Als zuurstof
Die me levend houdt
Terwijl ik stik in woorden
Wat is de waarde
Van mijn bestaan
Als niemand ziet
Hoe ik verdwijn in regels
Die trager stromen
Dan mijn tranen
Wat als ik ben gaan schrijven
Omdat enkel papier nog luisterde—
Niet mijn omgeving
Zelfs ik zelf niet meer
Wat als ik de signalen van mijn lichaam
Ben leren negeren
Zoals zij mij negeren
Wat als ik niet meer wil bestaan
Omdat zelfs mijn woorden
Mooier klinken
Wat als ik enkel een schaduw ben
Die niemand ooit heeft opgemerkt—
Een stilte die schreeuwde
Maar nooit werd gehoord
Wat als ik niet ben gemaakt
Om gehoord te worden
Maar enkel om te schrijven
Wat niemand durft
Te lezen

-Ik schrijf niet om gehoord te worden
Maar om niet te vergeten
Dat ik er ooit ben geweest-