Misschien is dit het einde—

Mijn wereld hangt aan een dun touwtje
En jij laat me zakken
Recht in de afgrond
Die ik al zo lang ontwijk
Mijn handen branden
Terwijl ik langzaam uit mijn grip glijd
Jij laat me los
Maar verwacht dat ik niet val
Bengelend aan het touw
Schreeuw ik jouw naam
Maar jij wil me niet horen
Zoals je mijn pijn ook negeert
Je verwacht dat ik sterk blijf
Maar breekt me keer op keer
Je verwacht dat ik blijf staan
Maar duwt me telkens weer omver
Je verwacht dat ik blijf ademen
Maar knijpt steeds mijn keel dicht
Je verlangt mijn liefde
Maar laat alleen littekens achter
Misschien is dit het einde—
Een punt achter iets
Wat al veel te lang duurde
Misschien is dit het einde—
Een verhaal dat nooit had moeten beginnen
Misschien is dit het einde—
Een leven dat nooit gewenst werd
Misschien is dit het einde—
Het eindeloze stille schreeuwen
Van wat ooit een kreet om hulp was
Ik wou dat je me hoorde
Mijn schreeuwen in de nacht
Het vervagen in de achtergrond
Alsof ik nooit anders heb gedaan
Het verdwijnen uit herinneringen
Zonder sporen achter te laten
Het sluiten van ogen
Die zijn verdronken in tranen
Misschien is dit het einde
Van een verhaal
Te pijnlijk voor deze wereld
Te onzichtbaar voor het licht
Een verhaal waarin levens verdwijnen
Harten gebroken blijven
Tranen nooit opdrogen
En geluk mijn ogen niet meer bereikt
Misschien is dit geen sprookje
Geen zoektocht naar een gelukkig einde
Misschien is dit iets anders
Het eeuwig schreeuwen
Van iets dat ooit bestond
Misschien is dit het einde
Niet omdat ik wil verdwijnen
Maar omdat ik moe ben
Van blijven
Van hopen op redding
Die nooit komt
Van schreeuwen naar mensen
Die nooit luisteren
Misschien is dit het einde
Omdat zelfs mijn eigen handen
Me niet meer kunnen vasthouden
Omdat zelfs mijn spiegel me niet meer herkent
Misschien is dit geen afscheid
Maar gewoon—
Het stilvallen van iets
Dat al lang geleden brak
En misschien
Is dat wel het meest pijnlijke van dit alles—
Dat niemand
Het verschil zal merken