Ontkende pijn
Ik vraag me af of ze het weten
Of ze mijn geest horen schreeuwen
Om hulp die nooit komt
Of ze mijn hart horen bonzen in mijn oren
Als bewijs dat ik nog leef
Of tenminste
Dat ik dat ooit deed
Ik denk van niet
Ik denk niet dat ze het weten
Welke stemmen in mijn hoofd wonen
Hoe luid ze zijn
Hoe scherp hun woorden snijden
Hoe ze me misleiden
Verslinden
Verdelen
Tot ik mezelf niet meer herken
Zij sloot me op in haar woorden
Maar het zijn de stemmen
Die me deden verdwalen
In gedachten waar ik niet thuishoorde
Zouden ze me hebben zien huilen
Zouden ze de sporen van mijn tranen
Hebben opgevangen toen ze nog warm waren
Hebben ze het bloed gezien op mijn handen
Of hebben ze het genegeerd
Zoals ze doen met mijn hele bestaan
Waarom horen ze mijn geschreeuw niet
De kreet om hulp
Die nooit uit mijn mond kwam
Omdat ik wist
Dat niemand luisterde
Ik heb gehuild
Geschreeuwd
Gerend
Getwijfeld
En ben uiteindelijk ingestort
Onder het gewicht van alles
Wat zij nooit wilden zien
-Alsof pijn alleen bestaan
Voor wie het wil voelen-
Ingezonden door
jaras_poezie
Geplaatst op
17-05-2025
Over dit gedicht
Dit gedicht gaat over het stille lijden van iemand wiens psychische pijn en roep om hulp worden genegeerd, waardoor ze zich onzichtbaar, opgesloten en onbegrepen voelen in hun strijd met innerlijke stemmen.
Geef uw waardering
Op basis van 0 stemmen krijgt dit gedicht NAN van de 5 sterren.Tags
Depressie OntkenningReacties op ‘Ontkende pijn’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
